نوشته‌ها

نگاهی اجمالی به سرور HPE ProLiant DL360 Gen10

سرور قدرتمند 2Processor HPE ProLiant DL360 Gen10 تعریف مجدد امنیت، سرعت و دقت است. این پلتفرم قابلیت استفاده در فضای محصور و کوچک در انواع محیط‌ها و فشارهای کاری را دارد. ادامه مطلب …

معرفی و بررسی اجمالی سرور HPE ProLiant ML350 Gen10

معرفی و بررسی اجمالی سرور HPE ProLiant ML350 Gen10

اگر شما به سرور قدرتمندی برای ادارات SMB و دفاتر خود نیاز دارید، سرور HPE ProLiant ML350 Gen10 می تواند گزینه مناسبی باشد. ML350 GEN10 یک سرور ایستاده (Tower)،دوپردازنده است که کارایی، ارتقاپذیری و قابلیت اطمینان بالایی را ارائه می دهد.این ویژگی باعث می شود که این سرور انتخاب مناسبی برای گسترش SMBها، ادارات از راه دور، کسب  و کارهای بزگ و دیتاسنتر های سازمانی باشد.

سرور HPE ProLiant ML350 Gen10 از پردازنده های Intel Xeon Scalable، با افزایش عملکرد 71% و افزایش 27% در تعداد هسته ها، همراه با رم های HPE DDR SmartMemory 2666 MT/s تا حداکثر 3TB پشتیبانی میکند. به این ترتیب 11% سریعتر از رم های 2400MT/s می باشد.

کیس این نسل از سرور اچ پی قابل نصب در رک می باشد، بازطراحی و کوچکتر شده است و با قابلیت ارتقاپذیری، انعطاف لازم را فراهم میکند که رشد کسب و کار شما را ممکن سازد. این سرور 12Gb/s SAS, NVMe SSD, و 4پورت شبکه ا گیگ با طیف وسیعی از گزینه های محاسبه و گرافیک را پشتیبانی می کند. به واسطه پشتیبانی توسط سازمان صنعت خدمات پیشرو HPE Pointnext، سرور HPE ProLiant ML350 Gen10 به شما کمک میکند تا به یک کسب وکار دیجیتالی با چابکی بیشتر با وجود بودجه محدود IT تبدیل شوید.

نمای جلو با شاسی 4LFF  تاور مد

Front View - LFF chassis with optional Gen10 4LFF HDD Cage Kits shown Tower mode

Front View – LFF chassis with optional Gen10 4LFF HDD Cage Kits shown Tower mode

نمای جلو با شاسی 8SFF رک مد

Front View - SFF chassis with optional Gen10 8SFF HDD Cage Kits shown Rack mode

Front View – SFF chassis with optional Gen10 8SFF HDD Cage Kits shown Rack mode

نمای داخل سرور

Internal View - with optional 2nd CPU, Smart Array Modular Controller and Redundant Fan Kit shown

Internal View – with optional 2nd CPU, Smart Array Modular Controller and Redundant Fan Kit shown

نمای پشت سرور

Rear View - With HPE Flex Slot RPS shown.

Rear View – With HPE Flex Slot RPS shown

ویژگی  های جدید

  • پشتیبانی از پردازنده های نسل جدید Intel Xeon Scalable
  • پشتیبانی از رم های 2600MT/s HPE DDR4 SmartMemory RDIMM/LRDIMM با ظرفیت های ارائه شده 8, 16, 32, 64 یا 128GB.
  • امنیت از طریق Firmware و ویژگی های شاسی استاندارد.
  • شاسی کوچکتر بازطراحی شده قابلیت ارتقا پذیری به وسیله Drive Cage که شامل 1عدد 8SFF Express Bay است که NVMe SSDها را پشتیبانی میکند.
  • واحد پردازش گرافیکی (GPU) برای برنامه های کاربردی گرافیکی مانند VDI و یادگیری ماشین.
  • یک سرور کاملا کاربردی با نرم افزار  ClearOS از HPE که برای شما بدون پرداخت هیچ هزینه اولیه ای مناسب است.

اطلاعات پلتفرم

این سرور 4 یونیت Tower، با قابلیت نصب در رک میباشدو تا 24عدد هارد SFF یا 12عدد هارد LFF را پشتیبانی میکند.

ویژگی های استاندارد

پردازنده (Processor)

سرور HPE ProLiant ML350 Gen10 حداکثر تا دو پردازنده Intel Xeon Scalable پشتیبانی میکند، که به ترتیب از سری برنز تا پلاتین شروع می شود و حداقل 4هسته تا حداکثر 28هسته پردازنده اصلی ارائه می دهد،که عملکرد بی نظیری دارد.

حافظه (Memory)
Memory

Memory

اسلات های توسعه (Expansion Slots)

سرور ML350 Gen10 دارای 8 اسلات PCIe می باشد. از حداکثر 4 کارت گرافیک پشتیبانی میکند که امکان استفاده و کارایی بالا در برنامه های گرافیکی ویا محیط های مجازی VDI مانند سرویس های اقتصادی، آموزشی، تحقیقانت علمی، تصویربرداری پزشکی فراهم میکند.

Expansion Slots

Expansion Slots

این سرور ظرفیت ارتقاپذیری بالایی را با وجود 8 اسلات PCIe و 6 پورت USB و قابلیت تبدیل به سرور رک مونت 5 یونیت و تنوع در منبع تغذیه، فراهم میکند. کارت شبکه های Embedded 4x1GbE و انتخابی از آداپتور های HPE PCIe با سرعت 1GbE، 10GbE یا 25GbE انعطاف پذیری در پهنای باند  و فابریک شبکه ایجاد میکند|، که می توانید خود با نیاز های در حال تغییر کسب و کارتان همراه شده  و رشد کنید.

کنترولر های ذخیره سازی (Storage Controllers)

چارچوب نامگذاری کنترولرهای Gen10 به منظور ساده سازی شناسایی به صورت زیر نشان داده شده است.

رید نرم افزاری HPE Smart Array S100i SR Gen10 که در تمامی کیس ها وجود دارد که از 14 پورت SATA  و Software RAID پشتیبانی می کند.

کنترولر های کلاس E یا (Essential RAID Controller)

1-HPE Smart Array E208i-a SR Gen10 Controller

2-HPE Smart Array E208i-p SR Gen10 Controller

3-HPE Smart Array E208e-p SR Gen10 Controller

کنترولر های کلاس P یا (Performance RAID Controller)

1-HPE Smart Array P408i-p SR Gen10 Controller

2-HPE Smart Array P408e-p SR Gen10 Controller

3-HPE Smart Array P816i-a SR Gen10 Controller

4-HPE Smart Array P824i-p MR Gen10 Controller

کنترولر های کلاس P، به باتری HPE Smart Storage Battery نیاز دارد که به صورت جداگانه فروخته می شود.

دستگاههای ذخیره سازی داخلی

سرور HPE ProLiant ML350 Gen10 قابلیت نصب 12 عدد هارد درایو LFF و یا 24 هارد درایو SFF را دارد. با توجه به پشتیبانی از 12 عدد هارد LFF با ظرفیت 12TB در مجموع حداکثر 144TB می تواند فراهم کند.

Maximum Internal Storage

Maximum Internal Storage

اینترفیس ها (Interfaces)

این سرور نسل 10 دارای یک پورت سریال، یک پورت VGA، یک Display Portو 4پورت 1Gb ٍEthernet، و یک پورت مدیریت iLO و 4پورت USB در پشت دستگاه میباشد. همچنین یک پورت سرویس iLO و 2پورت USB در جلو دستگاه تعبیه شده است.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این مدل از سرورهای HP میتوانید دراین قسمت کلیک بفرمایید.

منبع:hpe.com

معرفی نرم افزار Microsoft Project Honolulu

معرفی نرم افزار Microsoft Project Honolulu

هونولولو نام پایتخت جزایر هاوایی و بزرگترین بندر هاوایی است، که موقعیت گردشگری منحصربفردی دارد. اما شرکت مایکروسافت این نام را برای یکی از نرم افزار های جدید خود در نظر گرفته! این نرم افزار یک ابزار مدیریتی تحت وب می باشد که به Windows Azure وابستگی ندارد. Honolulu به مدیران شبکه دسترسی کامل به تمام ساختار سرور را می دهد و برای شبکه هایی که به صورت خصوصی هستند و دسترسی به اینترنت ندارند گزینه مناسبی می باشد.

 

نرم افزار Microsoft Project Honolulu

نرم افزار Microsoft Project Honolulu

 

Honolulu یک کنسول مدیریتی تکامل یافته مانند به Server Manager و MMC میباشد. در واقع این نرم افزار مکمل System Center و Operation Management می باشد.

Honolulu چگونه کار میکند؟

این برنامه در مرورگر اجرا میشود و مدیریت ویندوز های 2016 ، 2012 و 2012 R2 را انجام میدهد. Gateway کنسول مدیریت بر روی ویندوز 2016 یا ویندوز 10 نصب میگردد و با استفاده از PowerShell و WMI کار میکند. برنامه و gateway یک فایل .msi بسیار سبک میباشد.
با تنظیم نمودن DNS و Firewall میتوانید از اینترنت هم به Honolulu دسترسی داشته باشید و به شما این امکان را میدهد با استفاده از مروگرهای Edge و Chrome ( سازگار بودن سایر مرورگرها تست نشده است) به سرورهای خود وصل شده و مدیریت آنها را انجام دهید.

 

عملکرد نرم افزار Honolulu

عملکرد نرم افزار Honolulu

Honolulu چه کاری انجام می دهد؟

راحتی مدیریت سرورها:
این نرم افزار کار چندین نرم افزار متفرقه را در یک کنسول به صورت ساده انجام میدهد و به جای انتقال بین نرم افزار های مدیریت متفاوت دید کلی سرورهای خود را داشته باشید. در آینده سیستم Honolulu از قابلیت های مدیریتی گسترده تر پشتیبانی خواهد نمود.

دیدن ساختار مرکز داده در یک نگاه:
با استفاده از Honolulu شما میتوانید به تمامی قسمت های مهم ساختار خود شامل ویندوز سرور و Hyper-V نسخه های 2016 و 2012 وصل شوید و مدیریت سرورها ، ماشین های مجازی و زیر ساخت های یکپارچه مایکروسافت را انجام دهید.

ابزارهای شناخته شده با شکلی متفاوت:
این نرم افزار وظایف تمامی ابزارهای پایه مورد استفاده از قبیل Firewall ، Certificate manager ، Windows Update و File Explorer را در یک کنسول مدیریتی انجام می دهد.

شکل زیر سیستم عامل هایی که از این نرم افزار پشتیبانی می کنند را نشان می دهد:

 

 

سیستم عامل های مورد پشتیبانی نرم افزار Honolulu

سیستم عامل های مورد پشتیبانی نرم افزار Honolulu

 

در زیر نمایی از برنامه Honolulu مشاهده می فرمایید :

 

نمایی از نرم افزار Honolulu

نمایی از نرم افزار Honolulu

 

منبع: وب سایت گیک بوی

دیفرگ کردن هارد دیسک و ترمیم کردن SSD چه زمانی ضرورت پیدا می کند

دیفرگ کردن هارد دیسک و ترمیم کردن SSD چه زمانی ضرورت پیدا می کند

آیا دستگاه‌های ذخیره‌سازی امروزی نیاز به بهینه‌سازی (دیفرگ یا تریم) دارند؟ چه زمانی باید عملیات بهینه‌سازی را برای دستگاه‌های ذخیره‌سازی انجام داد؟
مدت زمان زیادی از دورانی که دیفرگ کردن برای هارد دیسک‌ توصیه می‌شد، می‌گذرد. برخی کاربران هنوز سؤال می‌کنند با توجه به پیشرفت‌های امروزی، چه زمانی و چگونه باید دستگاه‌های ذخیره‌سازی را بهینه‌سازی (به‌اصطلاح دیفرگ) کنند. جواب این سؤال را در این مقاله به تفصیل بخوانید.

دیفرگ کردن (Defragging)

دیفرگ کردن در معنای لغوی به معنای یکپارچه‌سازی است. Defrag اصطلاحی است که در مورد هارد دیسک (نه حافظه اس‌اس‌دی) به کار می‌رود. این عمل تا قبل از معرفی فایل سیستم NTFS توسط مایکروسافت بسیار پر کاربرد و مفید بود؛ زیرا در این فایل سیستم بهینه‌سازی به‌صورت خودکار انجام می‌شود. با توجه به قابلیت‌هایی (مانند پیش‌خوانش، طبقه‌بندی بهتر فایل و …) که مایکروسافت جهت بهینه‌سازی در ویندوز تعبیه کرده است، حتی پس از گذشت سال‌ها استفاده از هارد دیسک، کمتر شاهد افت کارایی محسوس در این دستگاه‌ها هستیم.

دیفرگ کردن (Defragging)

دیفرگ کردن (Defragging)

گفته می‌شود بهینه‌سازی برای دستگاه‌های اکسترنال که با فرمت FAT16، FAT32 و exFAT عرضه می‌شوند، بعد از استفاده طولانی‌مدت بسیار مفید است: ولی مقدار زمانی که شما با بهینه کردن ذخیره می‌کنید در برابر مقدار زمانی که در حال بهینه‌سازی هستید، قابل بحث است. در گذشته و زمانی که فایل سیستم‌ها FAT، سیستم‌عامل داس و هارد دیسک‌ها با ظرفیت ۸۰ مگابایت بودند، عملیات دیفرگ کردن به افزایش بازده زیادی منجر می‌شد؛ ولی اکنون با پیشرفته شدن سیستم‌ها، این عملیات به‌صورت اتوماتیک توسط سیستم‌عامل انجام می‌شود؛ بنابراین انجام عملیات دیفرگ توصیه نمی‌شود.

اگر به توصیه فوق عمل نمی‌کنید، این هشدار را جدی بگیرید: «حافظه‌ی اس‌اس‌دی (SSD) را دیفرگ نکنید.».رفتار حافظه‌ی اس‌اس‌دی کاملا با هارد دیسک‌ متفاوت است؛ این دستگاه‌ها اطلاعات را به‌صورت پراکنده از کانال‌های مختلف روی چیپ‌های مختلف ذخیره می کند. دیفرگ کردن اس‌اس‌دی هیچ سودی ندارد که هیچ؛ بلکه با توجه به عمر مفید محدود این حافظه‌ها باعث می‌شود سریع‌تر از مدت‌زمان پیش‌بینی‌شده از کار بیافتد.

بررسی خطا‌ها (Checking for errors)

بررسی خطا‌ها (Checking for errors)

بررسی خطاها (Checking for errore)

دستور اسکن درایو یا چک‌دیسک (عبارت CHKDSK که در برنامه CMD وارد می‌کنیم) جزو دسته دیگری از بهینه‌سازی‌ها محسوب می‌شود. این دستور در عملیات بعد از هنگ کردن، صفحه آبی مرگ و موارد مشابه بسیار مفید واقع می‌شود. خوشبختانه در نسخه‌های جدید ویندوز، اگر خطایی شناسایی شود، به کاربر اطلاع داده و درخواست بررسی خطا می‌شود.

برای اجرای این عملیات به‌صورت دستی، ابتدا درایو مورد نظر را در ویندوز انتخاب کنید، سپس با راست کلیک روی آن، گزینه Properties را انتخاب کنید و از سربرگ Tools گزینه Check را کلیک کنید. «هشدار» انجام ندادن این دستور برای اس‌اس‌دی‌ها صادق است و تنها موجب تلف کردن وقت و کم کردن عمر دستگاه می‌شود. دستور CHKDSK را می‌توانید از طریق CMD اجرا کنید.

بهینه سازی و تریم (TRIM)

ویندوز از عبارت بهینه‌سازی (Optimizing) برای تمامی درایوها استفاده می‌کند؛ ابزار بهینه‌سازی برای هارد‌ دیسک‌ها دیفرگ و برای اس‌اس‌دی‌ها تریم است. برای اجرای این عملیات (همانند دستور چک) به‌صورت دستی ابتدا درایو مورد نظر را در ویندوز انتخاب کنید، سپس با راست کلیک روی آن، گزینه Properties را انتخاب کنید و از سربرگ Tools گزینه Optimize را کلیک کنید.

بهینه سازی و تریم (TRIM)

بهینه سازی و تریم (TRIM)

دستور تریم (TRIM)

دستور تریم فقط برای اس‌اس‌دی‌ها کاربرد دارد و به‌صورت خیلی ساده تمامی سلول‌ها را خالی می‌کند. سلول‌ها محل ذخیره‌سازی اطلاعات در اس‌اس‌دی‌ هستند و به‌صورت گروهی، صفحه را تشکیل می‌دهند که اغلب ۴ تا ۱۶ کیلو بایت است.

صفحات نیز به‌صورت گروهی، بلاک را تشکیل می‌دهند که معمولا ۱۲۸ تا ۵۱۲ کیلوبایت حجم دارد. سلول ها فقط زمانی می‌توانند اطلاعات ذخیره کنند که خالی باشند. عملیات نوشتن در این حافظه ها فقط می‌تواند روی واحدهای صفحه انجام شود. اما عملیات خالی کردن با توجه به ماهیت اس‌اس‌دی‌ روی تمام بلاک اثر می‌گذارد. بنابراین برای خالی کردن قسمتی از بلاک، کل اطلاعات آن روی حافظه کش اس‌اس‌دی قرار می‌گیرد و خالی می‌شود و سپس باقی اطلاعات روی حافظه ذخیره می‌شود.

نوشتن اطلاعات روی صفحات با سرعت زیادی انجام می‌گیرد؛ اما زمانی که صفحه قبلا نوشته شده باشد، انجام عمل نوشتن به‌کندی انجام می‌شود. دلیل این است که همان‌طور که گفته شد، فقط زمانی روی سلول‌ها می‌توان اطلاعات نوشت که خالی باشد. حال اگر بخشی از سلول‌ها را بخواهیم دوباره بنویسیم باید اطلاعات آن‌ها خالی شده باشد.

از آنجا که خالی کردن اطلاعات به‌صورت بلاکی انجام می‌شود، همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، برای خالی کردن بخشی از بلاک، ابتدا کل اطلاعات آن روی حافظه کش اس‌اس‌دی ذخیره می‌شود. سپس بلاک به‌صورت کامل خالی می‌شود و نهایتا اطلاعات روی کش و اطلاعاتی که باید جایگزین شوند، روی بلاک نوشته می‌شود.

زمانی که شما به ویندوز دستور Delete می‌دهید، تنها کاری که ویندوز می‌کند به سلول‌های حاوی اطلاعات اجازه دوباره نوشته شدن می‌دهد؛ ولی تا زمانی که اطلاعاتی دوباره روی آن‌ها نوشته نشود، اطلاعات سلول پابرجا است. با اجرای دستور تریم، اطلاعات سلول هایی که اجازه دوباره نوشته شدن دارند در واحدهای صفحه پاک می‌شوند و زمانی که شما در حال نوشتن اطلاعات هستید، عملیات با سرعت انجام می‌شود.

به علت زمان‌بر بودن این عملیات، هیچ گاه زمانی که حافظه در حال فعالیت است دستور تریم اجرا نمی‌شود. تنها در صورتی که دستور به‌صورت دستی وارد شود یا درایو مورد نظر مدت‌زمان زیادی کار نکند دستور تریم اجرا می‌شود. با اجرای این دستور بازدهی دستگاه به‌صورت محسوسی زیاد می‌شود.

پاک سازی امن (Secure Erase)

برای هارد دیسک‌ها پاک‌سازی ایمن به معنی پاک کردن اطلاعات به‌صورتی است که غیر قابل بازگردانی باشد. این عملیات فقط پاک کردن ساده (اجازه دوباره نوشته شدن) را شامل نمی‌شود و بدان معنی است روی تک‌تک اطلاعات پاک‌شده، داده‌های تصادفی نوشته می‌شود.

برای اس‌اس‌دی‌ این عملیات علاوه بر پاک کردن کامل تک‌تک سلول‌های حافظه، تمامی اطلاعات بی‌استفاده جدول‌های دستگاه (که آدرس سلول‌ها، صفحه‌ها و بلاک‌ها را ذخیره کرده‌اند) را نیز پاک می‌کند و کارایی دستگاه را افزایش می‌دهد.

اس‌اس‌دی‌ حافظه های پرسرعتی است و انجام این عملیات در موارد ذیل توصیه می‌شود:

  • زمانی که می خواهید اطلاعات محرمانه‌ای از روی حافظه غیر قابل بازیابی شود
  • زمانی که برای مدت زیادی از حافظه استفاده کردید یا بعد از پر شدن کل حافظه
  • زمانی که کارایی دستگاه به شکل محسوسی کم شده است

توصیه نهایی

برای اکثر کاربر‌ها عملیات بهینه‌سازی به‌صورت خودکار توسط ویندوز انجام می‌شود. برای کاربران حرفه‌ای انجام عملیات تریم در اس‌اس‌دی‌ و دیفرگ در هارد دیسک می‌تواند مفید باشد. سخن آخر اینکه برای انجام پاک‌سازی امن، حتما از داده‌های خود نسخه پشتیبان تهیه کنید.

هرآنچه باید درباره NVMe بدانید

آینده SSD با سرعتی خیره کننده

همان طور که روز به روز نام SSD بیشتر به گوش میخورد، ممکن است در این میان نام ” حافظه سریع السیر ثابت ” یا همان Non-volatile Memory Express که عموما با نام NVM Express یا NVMe شناخته می شود، را هم شنیده باشید. NVMe یک رابط و پروتوکل ارتباطی است که بوسیله کنسرسیومی از سازندگان مانند Intel, Dell, Samsung, SanDisk, Seagate ، در خصوص هاردهای SSD ساخته شده است.

NVMe طراحی شده تا از مزیتهای بی نظیر حافظه های SSD بهره ببرد. مشخصات فنی آن همچنین نشان میدهد روشهایی برای کم کردن تاخیر اطلاعات نسبت به SATA و AHCI در آن بکار رفته.

دیگر پیشرفتهای قابل توجه یکی افزایش انتقال دهندگان پیامها از ۲KB به ۴KB و قابلیت پردازش چندین صف درخواست به جای تنها یک صف در SATA است. البته وقتی میگوییم چند صف منظور عدد شگفتی آور ۶۵,۵۳۶ صف درخواست اطلاعات است!!!!!. البته ممکن است این چندان بدرد کاربان خانگی نخورد ولی سرعت کار برای پردازشهای سروری با درخواستهای همزمان ورودی و خروجی ( I/O ) فراوان را بسیار بالا خواهد برد.

پیشرفت SSDها با مانع بزرگی روبروست و آن busهای ذخیره سازی است که از نسل قدیمی هاردهای دیسکی به ارث برده است. پورتهای SATA و SAS پهنای باند زیادی را برای هارد دیسک های قدیمی فراهم می کنند ولی با SSDهایی که روز به روز در حال سریعتر شدن هستند، از نفس می افتند.

بخاطر سقف سرعت پورت SATA در ۶۰۰Gbps، هر هارد SSD پیشرفته امروزی با این پورت در آزمایشات تنها به سرعتی حدود ۵۰۰MBps دست پیدا میکند. حتی سرعت نامی ۱۲GBps پورتهای SAS هم در عمل تنها تا ۱٫۵GBps خروجی میدهند. ولی قابلیتهای تکنولوژی SSD بسیار بیش از اینهاست.

تولید کنندگان این صنعت از آغاز هم میدانستند که با این تنگنا مواجه خواهند شد. وجوه تشابه SSDها با حافظه های پرسرعت سیستم ( RAM ) بسیار بیشتر از هارد دیسک های کندی است که جای آنها را گرفته اند. در اوایل آسانتر بود که هاردهای SSD را روی پورتهای SATA و SAS ( که البته به نسبت RAM کنتر بودند ) قراردهند و از زیرساختهای موجود ذخیره سازی در PC استفاده کنند. تا مدتی این راه مناسب بود زیرا طول کشید تا SSDها به سرعتهای موجود دستیابند. ولی از آن زمان خیلی گذشته است.

استفاده ار تکنولوژی موجود

خوشبختانه درگاهی با تکنولوژی مناسب و پهنای باند بالا از قبل نصب شده و در دسترس بود یعنی PCI Express یا PCIe. درگاه PCIe لایه اصولی انتقال اطلاعات برای کارتهای گرافیک و دیگر کارتها مانند Thunderbolt است. نسل ۲ این نوع درگاه به ازای هر خط ارتباط سرعتی در حدود ۵۰۰MBpc ارائه میدهد و نسخه سوم یا نسل سوم، در حدود ۹۸۵MBps به ازای هر خط. اگر کارتی را در یک اسلات ۴ خطی یا x4 قرار دهیم، با نسل دوم به پهنای باندی در حدود ۲GBps و با نسل سوم نزدیک به ۴GBps در اختیار خواهیم داشت و این باند مناسبی حتی برای جدیدترین SSDها فراهم میکند که پیشرفت عظیمی است.

خیلی وقت است که محصولات مختلف کارتهای PCIe مانند RevoDrive از شرکت OCZ و Predator M.2/PCIe از شرکت Kingston و M6e از شرکت Plextor، در بازار موجود هستند ولی تا کنون این محصولات به پروتوکلهای SATA و SCSI وابسته بودند که هنوز بخاطر هارددیسک ها از روشهای تک خطی استفاده میکنند. کاملا واضح بود که رویکرد جدید لازم است.

درایورها آماده شدند، BIOS و کانکتورها نه

یکی از بهترین ویژگی های NVMe این است که لازم نیست نگران درایورهای آن باشید. لینوکس از کرنل ۳٫۱ این تکنولوژی را ساپورت میکند، همچنین windows 8.1 و Server 2012 R2 هم درایورهای آن را بطور پیشفرض نصب داشته و درایورهای آن برای FreeBSD در دست تهیه است. و اگر شرکت اپل هم تصمیم بگیرد از این تکنولوژی حمایت کند، نباید زیاد طول بکشد تا شاهد ارائه درایورهای مناسب باشیم.

هرچند که پشتیبانی BIOSها از این سیستم هنوز بشدت کمبود دارد. بدون BIOSی که NVMe را بشناسد نمی توان از این نوع درایو بوت کرد، با این وجود هر سیستمی با اسلات PCIe x4 و یا کانکتور M.2 می تواند از مزایای این درایو به عنوان فضای ذخیره سازی ثانویه بهره مند شود. ساخت BIOSهای NVMe مشکل تکنینکی بزرگی نیست ولی نیازمند صرف ساعتها مهندسی و هزینه است پس انتظار نداشته باشید که این قابلیت برای مادربوردهای قدیمی آپدیت شود.

مقایسه با AHCI

درگاه کنترل پیشرفته میزبان یا Advanced host controller interface یا نام معمولتر آن AHCI، این مزیت را دارد که قابلیتهای نرم افزاری بسیار را ارائه میداد ولی در نقطه مقابل آن، عملکرد مطلوبی را در مقایسه با SSDهای متصل به درگاه PCIe از خود نشان نمی دهد. باید توجه داشت که AHCI بطور سری عمل میکرد و زمانی توسعه داده شد که هدف آن تنها برقراری ارتباط بین CPU و RAM با منبع ذخیره سازی بسیار کندتری بود که براساس دیسکهای گردان عمل میکرد. بنابراین وقتی با SSD مورد استفاده قرار گرفت محدودیت های ویژه ای بروز داد. زیرا همان طور که گفته شد SSD بیشتر شبیه به RAM عمل میکند تا مانند هارددیسکهای قدیمی.

درگاه سخت افزاری NVMe با توجه ویژه به عملکرد موازی PCIe بطور کامل از صفر طراحی مجدد شده و ساخته شد تا مکمل عملکرد موازی CPU، سیستم عامل و نرم افزارهای موجود باشد.

جدول زیر تفاوتهای بارز AHCI و NVMe را خلاصه میکند:

منبع:bestadmins.ir

RAID 50 هزینه اضافی یا برنامه ریزی برای آینده ؟

(RAID 50 (parity with Striping چیست ؟

RAID 50 (که گاهی اوقات RAID 5+0 نیز نامیده می شود)، ترکیبی از چندین مجموعه RAID 5 و RAID 0 است؛ به عبارتی این بار نیز با ترکیب ویژگی های دو مجموعه RAID رو برو هستیم (شکل 9 و 10 را ببینید)؛ یعنی خاصیت striping ابتدا تمام دیسک ها را به صورت ریز ریز شده یا striped شده در می آورد، سپس هر قسمت striped شده به صورت یک مجموعه RAID 5 تنظیم می شود، در نهایت نیز تمام مجموعه های RAID 5 به صورت RAID 0 در می آیند تا امکان دسترسی به تمام دیسک ها و استفاده از ظرفیت ها برای کاربر وجود داشته باشد. مزایای RAID 5 در اینجا نیز وجود دارد، به علاوه خاصیت RAID 0 نیز امکان الحاق تعداد زیادی از دیسک ها را به صورت یک دیسک منطقی می دهد. در هر زیرمجموعه از آرایه ها، حداکثر یک دیسک ممکن است بدون از دست دادن داده، خراب شود. همچنین، زمان مورد نیاز برای ساخت مجدد داده ها در RAID 50، به طور قابل ملاحظه ای کمتر از یک آرایه بزرگ RAID 5 است.

یک پیکربندی از RAID 50، می تواند 6 یا تعداد بیشتری دیسک را در خود جای دهد، اما باید تنها با پیکربندی هایی کار کند که بیش از 16 دیسک دارند. ظرفیت قابل استفاده RAID 50، 67-94% است، و این رقم به تعداد دیسک های داده ای در هر مجموعه RAID بستگی دارد.

باید به این نکته توجه کرد که، در یک RAID 50، می توان بیش از دو leg داشت. برای مثال، با داشتن 24 دیسک، می توانید یک RAID 50 با دو leg یا دو پایه 12 دیسکی داشته باشید، و یا اینکه یک RAID 50 با سه leg و هر leg هشت دیسک را ایجاد کنید. مدل اول این دو نوع آرایه، ظرفیت بیشتری را پیشنهاد می دهد، چرا که در این مدل تنها دو دیسک برای parity استفاده می شود و یا به عبارتی تنها ظرفیت دو دیسک را از دست می دهد، اما آرایه دوم عملکرد بیشتری دارد و سریعتر داده ها را از نو می سازد، چرا که در کل آرایه، تنها دیسک هایی از leg برای تابع بازسازی به کار می روند که خراب شده باشند و باقی دیسک ها برای بازسازی به کار نمی روند.

کاربرد:

این پیکربندی برای مکان هایی مناسب است که لازم است تعداد زیادی دیسک به صورت یک آرایه به کار رود، اما در عین حال برای RAID 10 نیز خیلی بزرگ هستند، مانند خیلی از سرورهای با ظرفیت بالا.

امتیاز:

ارزش منطقی و قیمت مناسب برای خرید.
عملکرد همه جانبه و خوب، به خصوص برای data streaming یا جریان داده ای، و قابلیت های با ظرفیت خیلی بالا.

معایب:

نیاز به تعداد دیسک های زیاد.
ظرفیت هر دیسک در هر مجموعه RAID 5 برای parity از دست می رود.
به دلیل این کمبود ظرفیت، کمی از RAID 5 گران تر است.

منبع:Bestadmins.ir

 

تفاوت های هارددیسک های سری Desktop با سری Enterprise

تفاوت های هارددیسک های سری Desktop با سری Enterprise

سیستم های Desktop معمولاً بر روی اجرای برنامه های کاربردی کلاینت تمرکز دارند. بار دیسک آنها (Disk I/O) شامل بار سیستم عامل در حال اجرا و همچنین بار برنامه های در حال اجرا است. در بیشتر کاربردها ، دیتای کلاینت بصورت محلی ذخیره نمی شود بلکه از طریق شبکه در دسترس می باشد و بر روی ذخیره سازها یا فایل سرورها قرار دارد.
سرور سیستم های رده Enterprise علاوه بر تحمل بار سیستم عامل و برنامه های اجرایی ممکن است وظیفه سرویس دهی دیتا و یا برنامه اجرایی خاصی به شبکه را نیز بر عهده داشته باشد. این وظیفه نیاز به ظرفیتهای بالای ذخیره سازی اطلاعات را دارد و از طرفی بایستی هم قابل اطمینان (reliable) باشد و هم در دسترس (available).
مدلهای متفاوت استفاده یا کاربری برای سیستمهای Desktop و Enterprise باعث شده است که این سیستم ها نیازهای گوناگونی در زمینه نوع هارد دیسک داشته باشند. برآوردن این نیازها تاثیر زیادی بر طراحی هارددیسک ها دارد. برای بالابردن قابلیت اطمینان ، کارهایی باید انجام شود که در نتیجه آنها قیمت هارددیسک ها متفاوت می شود.

برای دستیابی به نیازهای واقعی کاربران ، بعضی از سازندگان هارد دیسک، تفاوتهای اساسی مابین طراحی هاردهای سری Desktop و Enterprise قائل می شوند. ممکن است شرکتهای مختلف راهکارهای متفاوتی برای بعضی از نیازها داشته باشند که در اینجا قابل بررسی نیستند. به همین دلیل ممکن است بعضی از هارددیسک های رده Desktop دارای خصوصیاتی از رده Enterprise باشند و برعکس ، هارددیسک های رده Enterprise فاقد یکی از خصوصیات مورد نظر در این رده باشد.

1) قابلیت استفاده مفید و بار کاری

سیستم های رده Desktop معمولاً یک هارد دیسک یا نهایتاً دو هارد آینه ای (mirror) دارند. طراحی آنها به گونه ایست که بار زیادی را تحمل نمی کنند. درایو محلی فقط در زمان هایی استفاده می شودکه برنامه اجرایی یا فایل swap نیاز به دیتای خاصی دارد و یا دیتا به شکل جزئی یا کامل از طریق برنامه یا سیستم عامل بر روی آن ذخیره می شود. همچنین سیستم در زمانهای غیر کاری و آخر هفته خاموش است و در زمانهای کاری نیز مدت زیادی به حالت بیکار (idle) می ماند.
بر عکس حالت قبل یک سیستم Enterprise ممکن است تعداد زیادی هارد را کنترل کند. این تعداد برای بر آورده کردن یک حجم معین ذخیره سازی و سطحی از افزونگی استفاده می شوند. مثلاً یک سیستم ممکن است از ۴ درایو بصورت Raid10 برای سیستم عامل و چندین درایو دیگر بصورت Raid5  یا Raid6 برای نگهداری دیتای کلاینت ها استفاده کند.
یک سیستم Enterprise نه تنها موظف به اجرای سیستم عامل و برنامه های محلی خودش است بلکه بایستی توانایی پاسخگویی به درخواستهای کلاینتها در ۱۰۰ درصد مواقع را نیز داشته باشد. همچنین در مواقع کم باری این سیستم بایستی اعمال دیگری همانند پیداکردن خطای دیسکها، پشتیبان گیری و یا سایر کارهای تعمیراتی را انجام دهد. بار کاری Enterprise تاثیر زیادی در فرسودگی قسمتهای مکانیکی هاردها از جمله یاتاقانها، موتورها، پلاترها و .. دارد که باعث ایجاد حرارت و لرزشهای بیشتری میشود. طبیعتاً با این شرایط هاردهای Enterprise بایستی دارای طراحی ویژه در قسمتهای مکانیکی و همچنین نرم افزاری (firmware) باشند تا این بار را تحمل کنند.

2) حساسیت نسبت به قیمت تمام شده
سیستم های Desktop نسبت به قیمت خیلی حساس هستند. این هم به خاطر تعداد زیاد کلاینت ها است . به عبارتی نسبت کلاینت به سرور خیلی بالاست و تاثیر قیمت در آنها بیشتر است. سیستم های Enterprise  نسبت به قیمت بالا واکنش کمتری از خود نشان می دهند . فاکتور تعیین کننده در آنها در دسترس بودن و قابلیت اطمینان است. برای افزایش میزان تحمل بار کاری درایوهای Enterprise بایستی خصوصیات ویژه ای در طراحی در نظر گرفته شود.

3) کارایی
درایوهای ویژه سیستم های Enterprise دارای خصوصیاتی هستند تا سرعت دسترسی را بالا برده و از طرفی زمان دسترسی را کم کنند. این خصوصیات شامل مگنت های قویتر، دور دیسک بالاتر و مدارهای الکترونیکی با مقدار Cache  بیشتر و میکروپروسسورهای پرسرعت تر می شود.

4) قابلیت اطمینان (reliability)
قابلیت اطمینان در دیسک ها وابسته به عوامل زیر می باشد که به شرح آنها می پردازیم:

۴.۱ بازیابی سکتورهای خراب
از آنجا که معمولاً بر روی یک سیستم Desktop تنها یک هارد دیسک قرار گرفته است، نتیجه سکتور خراب ممکن است به از کار افتادن سیستم عامل یا برنامه منجر شود. معمولاً سیستم های Desktop دارای سیستم online پشتیبان گیری از سکتور خراب نمی باشند.
برای بازیابی دیتایی که دارای سکتور خراب است قبل از اینکه پیغام “خطای خواندن بدون امکان بازیابی” دهند سعی می کنند که سکتور خراب را چندین بار متوالی بخوانند. در حین این عملیات ممکن است درایو از دسترس خارج شود و در اجرای برنامه ها وقفه ایجاد شود. در هنگام ایجاد وقفه تنها کاری که از کاربر بر می آید انتظار کشیدن است. این عمل گاهی تا چندین دقیقه زمان خواهد برد و در این مدت دستورات به وقفه خواهند خورد.
وقفه های طولانی در سیستم های Enterprise غیر قابل قبول هستند ، زیرا کار تعداد زیادی کاربر را تحت تاثیر قرار خواهد داد ، همچنین سیستم های RAID که در این حوزه متداول هستند نسبت به ایجاد وقفه در یک هارد متآثر خواهند شد. یکی از خصوصیات هاردهای Enterprise زمان کم برای اجرای فرامین است. هنگامیکه یک درایو در اثر ایجاد یک سکتور خراب به وقفه می خورد، درایو سعی می کند عمل بازیابی را در صورت امکان از طریق اطلاعات checksum انجام دهد. چنانچه این عمل موفقیت آمیز نباشد هارد کنترلر را خبر می کند و کنترلر سعی می کند اطلاعات خراب شده را از طریق سایر دیسک ها بازیابی کند. البته این عمل در سیستمهای RAID و با در نظر گرفتن افزونگی قابل انجام است . یک وقفه کوتاه برای بر طرف کردن مشکل ایجاد می شود ولی در عوض درایو به درخواستهای بعدی سیستم عامل بدون وقفه جواب می دهد. وقفه های معمول مابین ۷ تا ۱۵ ثانیه است و تعداد باری که سعی به خواندن خواهد شد محدود است.
درایوهای Desktop با وقفه های متجاوز از ۳۰ ثانیه نباید در سیستم های Enterprise استفاده شوند. این دیسکها منجر به offline شدن و یا از کار افتادن سیستم عامل و برنامه ها یا خطای صفحه آبی خواهند شد.

۴.۲ لرزشهای چرخشی (rotational vibration)
لرزشهای چرخشی بر اساس تعداد دور در هر ثانیه اندازه گیری می شود. منبع لرزشهایی که ممکن است عملکرد درایو را تحت تاثیر قرار دهند از سایر قطعات مکانیکی یک سیستم نشات می گیرد که شامل هاردهای مجاور و فن ها است. لرزش های ناشی از فن ها می تواند از طریق کیس یک سیستم به هارد منتقل شود . همینطور لرزش هارد به هاردهای مجاور و بصورت انعکاسی از طریق سیستم به خودش منتقل می شود. مشکل لرزش این است که هنگام خواندن یا نوشتن اطلاعات می تواند هد را از تراک (track) اصلی دیتا جابجا کند و باعث اخلال شود. اگر این لرزش به نحوی جبران نشود امکان اینکه اطلاعات از تراک (track) اصلی خوانده یا نوشته نشود وجود دارد که ، باعث خراب شدن تراک (track) های مجاور در حالت نوشتن دیتا و خواندن اطلاعات نادرست در حالت خواندن می شود.
مکانیزم خاصی در هارد های Enterprise وجود دارد که این لرزش ها را تا حدود زیادی جبران می کند. این کار بوسیله تشخیص جهت لرزش درایو، موقعیت هد و تراک (track) انجام می شود. واکنش درایو در این حالت این است که سعی می کند بازوی محرک را محکمتر حرکت دهد یا سعی می کند در دور بعدی موتور به مکان مورد نظر دسترسی پیدا کند. بعضی از روش های جبرانی باعث اتلاف وقت و در نتیجه پایین آمدن کارایی هارد می شود که گاهی افت تا ۹۰ درصد را در تست ها نشان می دهد. مقدار افت به فرکانس و قدرت لرزش بستگی دارد.

۴.۳ misalignment detection
اکثر درایوها چندین منطقه ویژه برای نگهداری اطلاعات فرمان بر روی نقاط خالی از اطلاعات یک تراک (track) دارند(servo wedges) . یکی از وظایف firmware هر درایو ، مانیتور پیوسته این اطلاعات است تا موقعیت هد نسبت به تراک (track) را مشخص کند. چنانچه هرگونه misalignment که به معنی قرارنگرفتن هد در مکان مورد نظر است توسط firmware تشخیص داده شود عمل نوشتن یا خواندن به وقفه خواهد خورد تا در دور بعدی هد به مکان مورد نظر برسد. هاردهای رده Desktop تعداد کمتری از اطلاعات فرمان یا servo wedge را بر روی تراک (track) نگهداری می کند و یا تنها یک پروسسور برای اعمال دیتا و servo دارند. با یک پروسسور درایو قادر به انجام اعمالservo  در هنگام نوشتن نیست. به عبارتی این هاردها در مقابل لرزشها مصونیت کمتری دارند و در firmware آنها نیز الگوریتم های ساده تری استفاده شده است که در نتیجه کارایی هارد در مقابل این خطاها کمتر می شود. اغلب هارددیسک های  Enterprise دارای دو پروسسور مجزا برای اعمال دیتا و servo هستند . در firmware آنها نیز الگوریتمهای ویژه ای برای جبران سازی این خطاها دیده شده است.

۴.۴ سنسورهای آشکارسازی لرزش
اغلب هارددیسک های Enterprise دارای سنسورهای خاص برای آشکارسازی لرزش ها در برد الکترونیکی هارد هستند. این سنسورها قادر به تشخیص حرکت هارد در هنگام تغییر موقعیت هد توسط  servo هستند که روش مطمئن تری برای قرار دادن هد در موقعیت مناسب را فراهم می کند . همچنین زمان بهتری برای نوشتن یا خواندن اطلاعات تعیین می شود. با این حال این روش تاثیر کمتری دارد هنگامیکه از یک پروسسور برای اعمال مختلف استفاده می شود. هاردهای Enterprise دارای یک سیستم فیدبک مابین هد مغناطیسی و بازوهای محرک هستند که ،باعث تشخیص بهتر لرزش ها و واکنش بهتر می شود.

هاردهای Desktop مکانیزم های کمتری برای جبران سازی خطاهای ناشی از لرزش دارند که باعث کاهش کارایی و بالا رفتن خطاها می شود. بالعکس هاردهای Enterprise دارای موارد جبران سازی بیشتری هستند. این مزایا در محیط هایی همانند سرور روم که تعداد سیستم ها و همچنین سیستم های جانبی همانند سیستم های تهویه نیز وجود دارد بیشتر به درد می خورد.

۴.۵ دیتای بدون خطا یا درستی دیتا data integrity
یکی از خصوصیات سیستم های Enterprise این است که دارای مکانیزم هایی برای تشخیص خطا در سرتاسر یک پروسه کاری هستند. دیتای انتقالی در هر مرحله از انتقال بوسیله اطلاعات parity یا checksum  همراه می شود که باعث می شود خطاهای ناشی از انتقال دیتا آشکار شود و در مراحلی بازیابی شده و یا مجدداً ارسال شود. اگرچه سیستم های Desktop در مراحلی دارای این مکانیزم تشخیص خطا هستند ولی این کار مشمول همه اجزا نمی شود ، به عنوان مثال سیستم های Desktop  از حافظه های ECC در رم سیستم یا cache درایو استفاده نمی کنند. سیستم های Enterprise  از روشهای تشخیص خطا در تمام مراحل ارسال دیتا استفاده می کنند که این شامل حافظه های دیسک نیز می شود.
درایوهای Enterprise از ECC برای تشخیص خطا در هنگام انتقال دیتا مابین حافظه داخلی خود و همچنین الگوریتمهای داخلی استفاده می کنند. این شکل از تشخیص خطا برای هر کدام از سازندگان هارد دیسک بصورت اختصاصی است. عدم وجود این خاصیت در درایوهای Desktop باعث ناپایداری سیستم می شود . چون پیدا کردن خطا در این حالت بسیار مشکل است، خطا به مراحل بعدی نیز سرایت می کند و باعث اخلال در کار سیستم عامل و یا خراب شدن دیتا می شود.

۴.۶ اندازه متغیر سکتور
بسیاری از هاردهای رده Enterprise این قابلیت را دارند که اندازه سکتور در محدوده ای تغییر کند. این درایوها از یک سکتور ۵۲۸ بایتی استفاده می کنند و به کنترلر این اجازه را می دهد که از ۵۱۲ بایت برای دیتا و بقیه آن برای قرار دادن اطلاعات checksum استفاده کند . با این کار کنترلر این امکان را پیدا می کند که اطلاعات اصلی را بوسیله checksum تایید کند و در صورت نیاز بصورت همزمان عملیات بازیابی را انجام دهد.
درایوهای Desktop فاقد این امکان هستند و مقدار هر سکتور بر روی ۵۱۲ بایت ثابت شده است . هرچند قسمت کوچکی در انتها برای نگهداری parity رزرو شده است. این اطلاعات برای پیدا کردن خطا کافیست ولی به اندازه کافی وجود ندارد که بتوان عملیات بازیابی را نیز انجام داد.

منبع: Digicast.ir

منظور از Buffering & Caching چیست ؟

منظور از Buffering & Caching چیست ؟

 Buffering

 فرآیند بافرینگ نگهداری کردن داده ها در یک ناحیه از حافظه سیستم تا زمان انتقال آن به محل دیگر را بافرینگ می گوییم. این ناحیه از حافظه که در آن داده ها ذخیره می شود به عنوان بافر یا Buffer شناخته می شود. بافرینگ زمانی استفاده می شود که سرعت ارسال و دریافت در مبدا و مقصد با هم برابر نیستند و در نهایت ممکن است این وسط Bottleneck به وجود بیاید به این معنی که اطلاعات با سرعت زیاد ارسال شوند و چون سرعت دریافت و پردازش پایین است دچار مشکل شوند. فرآیند بافرینگ هم می تواند بصورت سخت افزاری و هم می تواند بصورت نرم افزاری پیاده سازی شود ، بیشتر بافرهایی که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند بافرهای نرم افزاری هستند. بافرینگ بصورت گسترده ای امروزه در پرینترها مورد استفاده قرار می گیرد و به ویژه در فرآیند Printer Spooling بافر نقش تاثیر گذاری دارد ، از طرفی برخی از سیستم های ویدیو آنلاین یا سرویس های Video Streaming نیز از بافرینگ بصورت گسترده ای استفاده می کنند ، دقت کرده اید که هرگاه از وایبر ویدیویی را نگاه می کنید اگر سرعت شما کمتر از سرور باشد در کنار آن Buffering نوشته می شود. بیشتر اوقات بافرینگ به این شکل انجام می شود که داده های ما در یک صف یا queue با یک سرعت معین نوشته و نگهداری می شوند و از طریق یک صف یا queue دیگر با سرعت متفاوتی خوانده می شوند . بنابراین تا اینجا متوجه شدید که دوست عزیزی که عنوان کردند بافر پرینتر مشکل دارد درست گفته است و پرینتر حافظه Cache ندارد.

Caching

فرآیند Caching یا کشینگ به ذخیره کردن داده ها در یک قسمت جداگانه به نام Cache در سیستم گفته می شود تا در صورت نیاز به دسترسی به داده های مورد نظر در آینده سرعت دستیابی به این داده ها زیادتر از حالت عادی باشد. زمانیکه یک داده درخواست داده می شود قبل از اینکه حافظه RAM و یا هارد دیسک جستجو شود ، محتویات Cache سیستم بازرسی می شود ، در صورتیکه داده مورد نظر در Cache سیستم وجود داشته باشد سرعت دسترسی به آن بسیار بالا خواهد بود. اگر داده درخواستی در Cache وجود داشته باشد در اصطلاح فنی به آن Cache Hit گفته می شود. بدون شک با تقاسیری که گفتیم زمانیکه داده ای از Cache سیستم خوانده می شود سرعت خواندن آن بسیار بالاتر از محل اصلی است که داده در آن ذخیره شده است ، اگر داده درخواستی در Cache وجود نداشت در اصطلاح فنی یک Cache Miss اتفاق افتاده است. در چنین حالتی داده بایستی از محل اصلی ذخیره سازی آن درخواست داده شود که ای فرآیند طبیعتا زمان بیشتری را می طلبد.

فرآیند Caching در محل های متنوعی انجام می شود ، در CPU با استفاده از فرآیند Caching شما تا حدود زیادی سرعت دسترسی به اطلاعات را بالا می برید زیرا سیستم به جای استفاده از حافظه RAM از حافظه Cache استفاده می کند ، دقت کنید که حافظه Cache در سیستم ها معمولا بین CPU و حافظه RAM قرار می گیرد و به همین دلیل سرعت دسترسی به آن توسط CPU از سرعت دسترسی به RAM بالاتر است. اما این تنها جایی نیست که در آن فرآیند Caching مورد استفاده قرار می گیرد ، شما وقتی به یک وب سایت سر می زنید محتویات موجود در آن ممکن است در سیستم شما Cache شود و در مرحله بعدی بازدید از وب سایت سرعت باز شدن صفحات شما که قبلا در سیستم شما ذخیره شده اند بسیار بالاتر خواهد رفت. با توجه به اینکه ساختار اصلی انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران بر اساس شبکه و زیرساخت بنا شده است بد نیست مثال شبکه ای از این جریان هم داشته باشیم ، امروزه در شبکه های بزرگ برای صرفه جویی در مصرف اینترنت در شبکه از یک Cache Server استفاده می شود تا صفحات اینترنتی را در خود Cache کند و در صورت درخواست کاربران صفحه Cache شده را به کاربر نمایش دهد ، از Cache Server های معروف دنیا که به امید خدا در آینده ای نه چندان دور در خصوص پیاده سازی آنها صحبت خواهیم کرد می توانیم به Squid Cache Server اشاره کنیم که یک Cache Server لینوکسی است.

تفاوت Caching و Buffering در چیست ؟

تنها تشابهی که در بین فرآیند Caching و Buffering وجود داشت این بود که داده ها در یک محل موقتی به غیر از محل اصلی نگهداری آنها ذخیره شوند اما تفاوت های آنها کاملا اساسی است. Caching برای افزایش سرعت دسترسی به داده ها در زمانیکه از دستگاه های ذخیره سازی کند استفاده می کنیم بکار می رود، ایده اصلی Caching این است که داده هایی که بصورت مکرر مورد استفاده قرار می گیرند بایستی در محلی قرار بگیرند که سریعتر در دسترس قرار بگیرند ، برای مثال شما در یک Cache Server ای به نام Squid وب سایت های پر بازدید را Cache می کنید نه همه وب سایت ها را ، اما Buffering برای تنظیم کردن سرعت ارسال و دریافت اطلاعات در دو نوع ارتباط با سرعت های مختلف مورد استفاده قرار می گرفت تا مشکل Bottleneck در این میان پیش نیاید و مهمترین کاربرد آن نیز همانطور که عنوان کردیم در پرینتر Spooler است.

 

منبع:Itpro.ir

5 توزیع پیشرفته لینوکس که نباید از آنها غافل شد

در حال حاضر بیش از یک صد توزیع لینوکس وجود دارد که این تعداد همه ساله در حال افزایش است. لینوکس این آزادی عمل را به کاربران می‎دهد تا کامپیوتر خود را تقریبا به هر شیوه‎ای که مایل هستند، پیکربندی کنند. این سیستم‌عامل به طور کلی از ویندوز و OS X امن‎تر و سبک‎تر است. اغلب توزیع‎های پیشرفته لینوکس به کاربران خود این فرصت را می‎دهند تا به جزئیات کامپیوتر خود دسترسی داشته و ببینند که در پشت صحنه چه اتفاقاتی رخ می‎دهد و با این کار روش ایده‎الی را برای یادگیری بسیار بیشتر در مورد چگونگی کار کامپیوترها فراهم می‎کنند. به شما هم پیشنهاد می‎کنیم اگر مایلید با جزئیات کامل‎تری با کامپیوتر خود کار کنید، نگاهی به این 5 توزیع پیشرفته لینوکس بیاندازید:

1) Arch Linux

Arch Linux به عنوان یکی از پیشروترین توزیع‎های لینوکس موجود شناخته می‎شود، به این معنا که این سیستم‌عامل اجازه دسترسی به نرم‌افزارهایی را در اختیار کاربرانش قرار می‎دهد که هنوز در مرحله توسعه، بتا یا بنا به دلایلی هنوز روی سیستم‎ها منتشر نشده‎اند. اگر شما هم علاقمند هستید که از اولین کسانی باشید که به فناوری دسترسی دارند و مایلید برای رفع ایرادهای احتمالی نرم‌افزارها داوطلب شوید، احتمالا Arch مناسب حال شما است. Arch Linux همچنین یکی از معدود سیستم‎های موجود پویا در به‎روزرسانی (Rolling Release) است. تنظیمات این سیستم فوق العاده است، زیرا هیچ چیز شبیه به یک Arch XP یا Arch 8 وجود ندارد. Arch به صورت روزانه به‎روزرسانی شده و کاربر همیشه آخرین و بهترین بسته‎های نرم افزاری را در اختیار خواهد داشت.

تصور نکنید که تنها با قرار دادن دیسک Arch همه چیز آماده استفاده است. Arch از ابتدا به صورت پایه نصب شده و شما را مجبور می‎کند همه چیز آن را به طور دستی نصب کنید. محیط خط فرمان این سیستم‌عامل بسیار کامل و رضایت بخش است و شما به راحتی می‎توانید تمام مراحل نصب را از داخل ترمینال مدیریت کنید. تنها کافی است یک بار Arch Linux را امتحان کنید تا به زودی صاحب یک کامپیوتر امن، سبک و به تمام معنا قابل سفارشی سازی شوید. کانال اصلی IRC آنها archlinux# است.

 2) Slackware

این توزیع در سال 1993 ساخته شد. می‎توان Slackware را قدیمی‎ترین بازمانده توزیع‎های لینوکس دانست که همچنان با قدرت به کار خود ادامه می‎دهد. شهرت Slackware به دلیل ثبات فوق العاده بالا و امنیت آن است. این توزیع در مقایسه با سایر سیستم‎ها نسخه‎های به‎روزرسانی خود را با تاخیر بیشتری منتشر می‎کند، اما در عوض حفره‎های امنیتی بسیار کمتری در نسخه‎های منتشر شده آن وجود دارد و به همین دلیل گزینه بسیار مناسبی برای استفاده در سرورها است. Slackware یکی از مشکل‎ترین توزیع‎های لینوکس برای نصب است و امکانات فراوانی را در اختیار حرفه‎ای‎هایی که توان استفاده از آن را به عنوان سیستم اصلی خود دارند قرار می‎دهد. بعد از اینکه شما چگونگی استفاده از Slackware را یاد گرفتید، با سیستمی‎ مواجه خواهید شد که تقریبا بی عیب و نقص کار می‎کند و علاوه بر امنیت بالا، برای سفارشی سازی نیز بسیار انعطاف پذیر است. مطمئن باشید از امتحان کردن این توزیع قدرتمند لینوکس پشیمان نخواهید شد. با slackware# به کانال IRC آنها سر بزنید.

 3) Kali Linux

Kali Linux یک توزیع لینوکس بسیار تخصصی است. تنها دلیل برای استفاده از Kali Linux امنیت تهاجمی‎ آن است. Offensive Security ابزاری است که هم کاربران خوب و هم کاربران بد از آن برای نفوذ و بهره‌برداری از نواحی محصور شده دیگران استفاده می‎کنند. کاربران خوب از این ابزار برای افزایش امنیت سیستم‎های خود و مشتریان‌شان استفاده می‎کنند، در حالی که کاربران بد از آن برای مقاصد مخرب استفاده می‎کنند. Kali صدها نمونه از ابزارهای ویژه امنیت حرفه‎ای مثل Metasploit, SqlNinja و WireShark را در اختیار کاربر خود قرار می‎دهد. این توزیع لینوکس برای استفاده معمولی طراحی نشده است، و کاربران اغلب ترجیح می‎دهند از آن تنها برای آزمایش میزان نفوذ پذیری استفاده کرده و برای کارهای دیگر مثل تماشای ویدیو از توزیع دیگری استفاده کنند.

اگر شما هم قصد دارید به یک متخصص حرفه‎ای در زمینه امنیت تبدیل شوید، و یا یاد بگیرد که چگونه گروه‎های رخنه‎گر مثل Anonymous و Ghost Security از مهارت‎های هک خود برای مبارزه با تروریزم آن‎لاین استفاده می‎کنند، می‎توانید با استفاده از Kali Linux آموزش‎های مربوط به Social Engineering را به همراه یک زبان برنامه نویسی مثل Python یا C یاد بگیرید. شما می‎توانید به کانال IRC آنها از طریق kali-linux# سر بزنید.

4) Gentoo

Gentoo به مراحل نصب فوق‌العاده مشکلش معروف است. وقتی صحبت از نصب Gentoo به میان می‎آید، به طور میانگین تنها برای نصب خود سیستم به سه روز کامل زمان نیاز است. تازه بعد از نصب شما باید برنامه‎های دسکتاپ، صدا، وای‎فای، امکان تماشای ویدیو و غیره را نیز تنظیم کنید و هر یک از برنامه‎ها را باید به طور جداگانه از منبع نصب کنید. اما انجام این کارها همیشه هم به اندازه‎ای که به نظر می‎رسد ترسناک نیست. شاید مشکل‎ترین توزیع لینوکسی که کاربران برای مقاصد روزانه از آن استفاده می‎کنند همین باشد.

با این اوصاف چرا باید کسی تصمیم بگیرید که از Gentoo استفاده کند؟ اول این که، این یک فرصت فوق‌العاده برای یادگیری ریزه کاری‎های نحوه کارکرد لینوکس است. بعد از پشت سر گذاشتن نیمی‎ از مراحل نصب شما تصمیم می‎گیرید که آیا می‎خواهید پیکربندی هسته را به طور دستی انجام دهید و یا ترجیح می‎دهید از هسته General استفاده کنید. می‎توان هسته را به نوعی قلب لینوکس در نظر گرفت. اگر به یک سیستم خیلی کوچک نیاز دارید انتخاب هسته General گزینه ایده‎الی است. Gentoo از راهنمای جامعی برخوردار بوده و بسیار انعطاف‌پذیر است. خود شما باید تقریبا در مورد هر چیزی از جمله اینکه مایلید از کدام بوت لودر استفاده کنید؛ تصمیم بگیرید.

در نهایت شما یک کامپیوتر صد درصد سفارشی شده خواهید داشت که تمام نیازهای شما را برآورده می‎کند. Gentoo سبک، سریع و امن است و سیستم دیگری مشابه آن وجود ندارد. کسانی که نحوه کار با Gentoo را یاد می‎گیرند در گروه کاربران فوق حرفه‎ای طبقه بندی خواهند شد. شاید به روشنی نتوان مزایای استفاده از Gentoo را توضیح داد، اما اگر از کاربران Gentoo بپرسید که چرا این توزیع را دوست دارند شما پاسخی جز تعریف و تمجید از این توزیع پیشرفته لینوکس دریافت نخواهید کرد. کانال IRC آنها gentoo# است.

5) (Linux From Scratch (LFS

Linux From Scratch فرصت ایده‎الی برای آموزش و یادگیری است. با LFS شما درست مثل درست کردن نان از آرد و مخمر، از ابتدا توزیع لینوکس شخصی خود را می‎سازید. شما باید همه کار را خودتان انجام دهید و حتی package manager هم در اختیار ندارید. LFS گزینه مناسبی برای دانشجویان رشته کامپیوتر و یا هر کسی که شیفته یادگیری نحوه جمع آوری اجزای یک سیستم کامپیوتری است خواهد بود. LFS در شرایط عادی مناسب انجام کارهای روزانه نیست، مگر اینکه شما یک گام فراتر رفته و مرحله BLFS یاBeyond Linux From Scratch را نیز پشت سر بگذارید. تازه بعد از این مرحله نیز هنوز یک سیستم امن را در اختیار نخواهید داشت، مگر اینکه کار خیلی بیشتری روی سیستم خود انجام دهید. به شما توصیه می‎کنیم تنها زمانی به سراغ Linux From Scratch بروید که واقعا قصد دارید از جزئیات کار یک سیستم‌عامل مطلع شوید. برای دسترسی به کانال IRC آنها نیز از lfs# و lfs-support# استفاده کنید.

مهم نیست که شما از کدام توزیع لینوکس استفاده می‎کنید، هر کدام را که انتخاب کنید با انبوهی از امکانات جالب برای کار و آموزش مواجه خواهید شد. لینوکس شما را با انواعی از چالش‎ها روبرو می‎کند و به شما آزادی عملی را می‎دهد که ویندوز و OS X از آن بی‌بهره هستند. تنها در حدود 3 درصد از جمعیت کاربران از یکی از توزیع‎های لینوکس به عنوان کامپیوتر دسکتاپ خود استفاده می‎کنند، اما بعضی از افراد نیز هستند که بدون اینکه متوجه این موضوع باشند به نوعی از لینوکس استفاده می‎کنند. زمانی که شما از تلویزیون، مایکرویو، یخچال یا هر گونه ابزار فناوری دیگری استفاده می‎کنید، احتمالا بدون اینکه در جریان باشید به نوعی در حال استفاده از لینوکس هستید.

استفاده از لینوکس به ویژه اگر در حوزه فناوری مشغول هستید، مزایای بسیاری را برای شما به همراه خواهد داشت. بنابراین وقت را بیش از این هدر ندهید و کامپیوتر خود را به این سیستم عامل قدرتمند و انعطاف پذیر مجهز کنید.

منبع: Geekboy.ir

معرفی انواع پچ کورد و کانکتورهای فیبر نوری

انواع پچ کورد و کانکتورهای فیبر نوری

پچ کورد فیبر نوری، کابلی است که دو سر آن به کانکتور فیبر نوری وصل می شود. این وسیله برای ایجاد ارتباط بین تجهیزات و قطعات در شبکه فیبر نوری به کار برده شده و به آن پچ کیبل نیز گفته می شود. انواع متنوعی از پچ کورد فیبر نوری با انواع مختلف کانکتورها، مانند LC، FC، SC، ST، MU ، MTRJ و E2000 و غیره وجود دارد.

انواع مختلفی پچ کورد فیبر نوری وجود دارد و می توان آنها را به طور عمده توسط انواع کانکتور و کابل تقسیم بندی نمود:

پچ کوردهای فیبر نوری با انواع مختلف کانکتورها:
پچ کوردهای فیبر نوری را می توان با انواع کانکتورهای فیبر نوری طبقه بندی نمود. به عنوان مثال، پچ کورد LC به این دلیل که دارای کانکتور LC است به این نام خوانده می شود. به همین ترتیب پچ کورد SC، ST، FC، MT-RJ، E2000، MU و MPO / MTP و غیره وجود دارد. یک نوع دیگر دسته بندی که به نوع صیقل دادن فرول کانکتور شده و به سه نوع پچ کورد PC، UPC، APC تقسیم بندی می شود.

پچ کورد LC: پچ کورد LC با کانکتور LC خاتمه می یابد. LC مخفف کانکتور لوسنت (Lucent) است. کانکتور LC به سبک ساختار فشار و چفت شدن می باشد این نوع دارای بدنه پلاستیکی و فرول با اندازه دقیق 1.25mm و با جنس سرامیکی است. پچ کورد نوری نوع LC یک نوع محبوب پچ کورد نوری است که فرم کوچک دارد و باعث کاهش اشغال فضا می شود و این نوع به طور گسترده ای برای نصب و راه اندازی مناطق پرتراکم و کم حجم استفاده می شود. پچ کورد LC از یک فرول 1.25 میلی متر استفاده می کند، که به اندازه نصف پچ کورد ST است. این پچ کورد در وضعیت سینگل مود عملکرد بسیار خوبی دارد و مورد علاقه اکثر افراد می باشد و مصرف بالایی دارد. پچ کورد LC با استانداردهای IEC و Telcordia، ANSI / EIA / TIA مطابقت دارد. کانکتور پچ کورد LC هم برای سایز 1.6 mm/2.0mm و همچنین برای سایز 3.0mm استفاده می شود.

پچ کورد SC: پچ کوردی است که با کانکتور SC خاتمه می یابد. کانکتور SC توسط شرکت ژاپنی NTT اختراع شده است. SC مخفف کانکتور مشترک یا کانکتور میدان و یا کانکتور استاندارد است.استفاده از آنها در ارتباطات داده ها و مخابرات فیبر نوری بسیار شایع است. این نوع کانکتور از نوع فشار و کشش بوده و می تواند برای 1000 چرخه اتصال استفاده شود..پچ کورد SC در کانکتور خود دارای قفل می باشد و با این حرکت از طریق فرول سرامیکی یک اتصال تراز و دقیق به وجود می آورد. پچ کورد SC کم هزینه، ساده و همچنین با دوام است که از ویژگی های خاص این کانکتورمی باشد. این نوع ارزان و با صرفه اقتصادی است. پچ کورد SC به طور گسترده ای در شبکه های فیبر نوری استفاده می شود و می تواند با اکسید زیرکونیوم و قاب پلاستیکی همراه باشد.

پچ کورد ST: پچ کورد ST فیبر نوری با کانکتور ST خاتمه یافته است. ST مخفف Straight-Tip و به شکل زیر می باشد. قطر کانکتور ST مانند کانکتور SC فرول 2.5 میلیمتری دارد. این نوع پچ کورد توسط AT & T توسعه داده شده و در دهه های 1980 و 1990 بسیار محبوب بوده است. کانکتور ST سرنیزه ای شکل و دارای فرول طولانی فنری برای نگه داشتن فیبر می باشد. این نوع پچ کورد در هر دو نوع مولتی مود و سینگل مود در دسترس است. آداپتورهای سیمپلکس و دوبلکس افقی نصب شده با محفظه فلزی یا پلاستیکی موجود بوده و می تواند به دو دسته دارای آستر از جنس برنز فسفات و یا اکسید زیرکونیوم تقسیم شود. البته ممکن است تمایل افراد به جای استفاده از محفظه پلاستیکی به جنس فلزی بیشتر باشد. پچ کورد فیبر نوری ST دارای نوک صاف و مستقیم است که موجب می شود به راحتی داخل و خارج شود. اگر احساس می کنید دارای اتلاف توان بالایی هستید می توانید آن را دوباره جا بزنید این نوع کانکتور تا 500 بار ورود و خروج استاندارد بدون هیچ مشکلی به کار خود ادامه می دهد. پچ کورد فیبرنوری ST از نسل های قدیمی پچ کورد می باشد، اما هنوز به طور گسترده برای شبکه های مولتی مود، از جمله شبکه های محلی برای ساختمان ها و دانشگاه ها استفاده می شود.

پچ کورد FC: پچ کورد فیبر نوری FC دارای کانکتور FC می باشد و نحوه اتصال آن به صورت پیچشی است. FC مخفف کانکتور ثابت می باشد (Fixed Connector). همانند کانکتور SC ، FC نیز توسط کمپانی NTT اختراع شد. پچ کورد FC دارای بدنه فلزی و ساختار پیچشی است. در پچ کورد FC فرول و آستر مورد استفاده در کانکتورها همانند کانکتور SC می باشد. پچ کورد FC در هر دو حالت سینگل مود و مولتی مود قابل دسترسی است. این نوع پچ کورد در محیط با لرزش بالا می تواند به کار برده شود و به صورت پیچشی محکم بسته می شود، اما لازم است قبل از سفت و محکم کردن پچ کورد آن را به صورت تراز و صحیح وارد نمود.

پچ کورد MTRJ: پچ کورد MTRJ با کانکتور MT-RJ اتمام یافته است. MT-RJ مخفف فیش سفارشی انتقال مکانیکی (Mechanical Transfer Registered Jack) است. کانکتور MTRJ توسعه یافته کانکتور MT و RJ است. این نوع پچ کورد دارای محفظه و فرول پلاستیکی است که از ویژگی های خاص آن ارتباط دو کانکشن فیبر نوری می باشد. کانکتور MTRJ با استفاده از فرم فرول MT که توسط NTT تولید شده اقتباس گرفته شده است. هر خانه کانکتور MTRJ دو کر فیبر (دوبلکس) دارا می باشد و شباهت خاصی به کانکتور مسی اترنت RJ45 دارد. اندازه آن نصف کانکتور SC است و در راه حل های فیبر تا به دسکتاپ منجر به کاهش قیمت در هر پورت فیبر می شود. کانکتورهای MTRJ به دو صورت (با دو پین فلزی) نر و (بدون سوزن و پین) ماده موجود است. پچ کورد MTRJ معمولا برای کاربردهای شبکه استفاده می شود. اندازه آن کمی کوچکتر از فیش های تلفن استاندارد می باشد و کار با آن بسیار آسان است.

پچ کورد E2000: پچ کورد E2000 با کانکتور E2000 خاتمه یافته است. کانکتور E2000 برای محافظت از فرول از گرد و غبار و خش دارای دریچه و دیافراگم فنری شکل می باشد. دریچه و دیافراگم کانکتور هنگامی که کانکتور آزاد است به صورت اتوماتیک بسته می شود این دریچه فنری شکل باعث می شود که آلودگی به داخل وارد نشود یا نور لیزر از کانکتور خارج نشود. هنگامی که به آداپتور متصل می شود دریچه به صورت اتوماتیک باز می شود. با ساختار مشابه کانکتور SC ، کانکتور E2000 کوچکتر است. پچ کورد E2000 یکی از آخرین سبک و طراحی های این نوع کابل است و در عین حال یکی از گران قیمت ترین پچ کوردهای فیبر نوری است.

پچ کورد MU: پچ کورد MU با کانکتور MU خاتمه یافته است. کانکتور MU نیز اختراع کمپانی NTT است. دارای پوشش و محفظه پلاستیکی است و ساختار آن به صورت فشار و کشش (Push & Pull) می باشد. کانکتور MU یک کانکتور کوچک فرمی باشد که ویژگی های یک فرول کانکتور LC با قطر 1.25mm دارا می باشد. کانکتور MU همان مکانیسم قفل شدن کانکتور SC را دارد که بر اساس فشار و کشش می باشد. کانکتور فیبر نوری MU اندازه مشابه LC و گاهی اوقات به نام SC کوچک خوانده می شود. کانکتورهای MU در انتقال پیشرفته نوری، تبادل، و سیستم های مشترک و یا نرم افزار با سرعت بالای داده استفاده می شود. اخیرا پچ کورد MU توسعه داده شده است تا در آینده به جای SC استفاده شود.

پچ کورد MPO / MTP: پچ کورد MPO با کانکتور MPO خاتمه یافته است. پچ کورد MPO یک پچ کورد ظرفیت بالا با اتصال چند فیبر بر محور ساخت فرول نوع MT است. این یک کانکتور بر اساس عمل فشار-کشش بوده و با استانداردهای IEC 61754-7 و TIA / EIA 604-5A سازگار می باشد و برای پایان مسیر و ترمینه کردن آن و برای کاربردهای با ظرفیت بالا، بسیار باصرفه است. این نوع پچ کورد معمولا در کابل نوع ریبون استفاده می شود و در اسمبلی گنجایش خروجی چند فیبر کاربرد دارد. MPO در هر کانکتور خود چند فیبر را شامل می شود و به این معناست که MPO می تواند چندین کانکشن را با یک کانکتور خود برقرار کند که می تواند این تعداد 12، 24، 36 و … باشد. MTP ورژن آپگریده شده MPO می باشد. کانکتور MTP یک کانکشن ظرفیت بالا بین تجهیزات شبکه در اتاق مخابرات ایجاد می کند و برای این کاربردها مناسب می باشد. این نوع پچ کورد بر مبنای سیستم فشار و کشش چفت می شود به راحتی می توان آن را وارد و خارج نمود.

پچ کوردهای های فیبر نوری با انواع مختلف کابل نوری

پچ کورد می تواند با پارامترهای مختلف کابل فیبر نوری تقسیم بندی شود. طبق مواد مصرفی برای کابل به انواع PVC, Riser Plenum, OFNR, OFNP, LSZH و … تقسیم می شود. طبق تعداد کر استفاده شده به دو نوع سیمپلکس و داپلکس تقسیم بندی می شود. سیمپلکس از یک کر فیبر و داپلکس از دو کر فیبرنوری استفاده می کند. طبق نوع کر مصرفی پچ کورد به دو نوع مالتی مود و سینگل مود تقسیم می شود. پچ کورد سینگل مود عموما زرد رنگ می باشد با سایز کر فیبر 9/125µm در حالی که مالتی مود نارنجی رنگ با سایز کر فیبر 62.5/125µm می باشد. علاوه بر این پچ کورد مالتی مود یک تقسیم بندی دیگر دارا می باشد که به دو نوع OM3 و OM4 گروه بندی می شود.

 

منبع:Geekboy.ir