نوشته‌ها

Partition چیست و چرا هارد دیسک را پارتیشن بندی میکنیم

Partition چیست و چرا هارد دیسک را پارتیشن بندی میکنیم

Partition به فارسی یعنی “دیواره”، “تفکیک کردن”، “افراز کردن” و … است. پارتیشن را میتوانید طبقاتی از یک آپارتمان (هارد دیسک)، در نظر بگیرید. پارتیشن در واقع یک تقسیم بندی منطقی از کل هارد دیسک مان می باشد. وقتی هارد دیسک را به کامپیوتر ویندوزی وصل می کنید، بصورت پیش فرض سیستم عامل ویندوز یک پارتیشن به نام C، برایش در نظر می گیرد. وقتی شما هارد دیسک را به پارتیشن های مجزایی تقسیم بندی میکنید، مثل این می ماند که شما چند هارد دیسک به سیستم وصل کرده اید. برخی از اصطلاحات در کنار Partition عنوان می شوند: مانند Active Partition ،Primary Partition ،Extended Partition و Logical Partition که درباره هر کدام در ادامه توضیح می دهیم.

در سیستم عامل های ویندوزی معمولا به پارتیشن لقب Drive (درایو)، هم می دهند مثلا درایو C، درایو D و … . به حروف الفبایی که همراه با درایو می آیند در اصطلاح Drive Letter میگویند. شما به راحتی از طریق کنسول مدیریتی Disk Management، ویندوز می توانید هارد دیسک تان را پارتیشن بندی کنید. در کنسول مدیریتی Disk Management ویندوز نمی توانید حجم پارتیشن خود را افزایش یا کاهش دهید، (مگر در موارد خاص)، ولی با نرم افزار های 3rd Party مثل MiniTool Partition Wizard و EaseUS Partition Master، که ابزارهایی کاملا رایگان هستند به راحتی می توانید کارهای مربوط به پارتیشن ها را انجام دهید.

هدف از پارتیشن بندی هارد دیسک چیست؟

پارتیشن بندی هارد دیسک دلایل مختلفی می تواند داشته باشد اما یک هارد دیسک، حداقل باید یک پارتیشن داشته باشد. دلیل آن هم همانطور که حدس میزنید برای قرار گرفتن سیستم عامل و مخلفات فایل های آن درون پارتیشن است. برای مثال هنگامی که سیستم عامل ویندوز را نصب می کنید، بخشی از فرآیند نصب به اختصاص دادن پارتیشن اختصاص می یابد. در سیستم عامل ویندوز، Primary Partition یا پارتیشن اصلی یا اولی به نام درایو C شناخته میشود. علاوه بر درایو C، در حین پروسه نصب سیستم عامل ویندوز، سیستم عامل ویندوز پارتیشن های دیگر را هم به ترتیب حروف الفبا ایجاد می کند. مثلا پارتیشن دوم می شود درایو D و بعدی می شود درایو E و به همین ترتیب.
در ویندوز 10 پارتیشنی به نام Recovery Partition داریم که مجموعه ای از ابزار ها که به Advanced Startup Options، نیز معروف است با استفاده از این پارتیشن در مواقعی که برای درایو C تان مشکلی بوجود بیاید می توانید مشکلاتش را رفع کنید.

دلیل دیگر استفاده از پارتیشن های متعدد، نصب کردن سیستم عامل های مختلف در همان هارد دیسک می باشد. که به شما امکان می دهد، تا سیستم عامل مورد نظر خود را برای بارگذاری شدن انتخاب کنید، که در اصطلاح dual booting هم می گویند. شما ممکن است یک سیستم عامل لینوکس، یک سیستم عامل ویندوز 10 و یک سیستم عامل ویندوز 8.1 را بر روی هارد دیسک تان نصب کنید. پس وجود چندین پارتیشن در این مواقع به کمک ما می آید. در این حین شما دیگر نیاز به استفاده از هارد دیسک های مختلف، برای نصب چند سیستم عامل نخواهید داشت.
استفاده از پارتیشن های متعدد شاید بتواند ما را در امر سازمان دهی و مدیریت راحت تر فایل ها نیز کمک کند. مثلا شما می خواهید موزیک ها، ویدئو ها، عکس ها، و اپلیکیشن هایتان را در پارتیشن های جداگانه ای ذخیره کنید و یا همانند این ها. مثال دیگری که می توان از مفید بودن استفاده از پارتیشن های چندگانه زد این است که شما میخواهید تمام فایل ها و فولدرهایی که در شبکه به اشتراک می گذارید را در یک پارتیشن جداگانه قرار دهید تا راحت تر بتوانید به آنها دسترسی بیابید و آنها را مدیریت کنید.

هدف از پارتیشن بندی هارد دیسک چیست

هدف از پارتیشن بندی هارد دیسک چیست

هر پارتیشنی که درونش سیستم عامل نصب شده باشد به primary partition معروف است. اگر هارد دیسک تان را با MBR فرمت کرده باشید در کل هارد دیسک تان تنها می توانید 4 عدد Primary partition داشته باشید و به همین ترتیب شما قادر به نصب 4 عدد سیستم عامل در هارد دیسک تان خواهید بود.
به این نکته مهم توجه کنید که شما در آن واحد تنها یک پارتیشن اکتیو میتوانید داشته باشید، به این معنی که اگر در چند پارتیشن جداگانه سیستم عامل نصب شده داشته باشد تنها یکی را می توانید به عنوان سیستم عامل پیشفرض در هنگام مشاهده صفحه boot menu (همان صفحه ای که سیستم عامل تان را برای بارگذاری شدن انتخاب میکنید). در نظر بگیرید که به این پارتیشن که سیستم عامل پیشفرض انتخابی تان برای بوت شدن است active partition می گویند.

 تنها یکی از 4 پارتیشن Primary می تواند به عنوان extended partition، در نظر گرفته شود. به این معنی که کامپیوتر میتواند یا 4 پارتیشن Primary داشته باشد و یا 3 عدد primary partitions به اضافه یک عدد extended partition داشته باشد. extended partition به تنهایی نمی تواند داده ها را در خود ذخیره کند. در عوض extended partition، مانند یک container، یا محفظه ظرف است که مجموعه ای از پارتیشن ها را که در اصطلاح به آن logical partitions می گوییم را شامل می شود.
برای یک دیسک حافظه محدودیتی در دارا بودن تعداد logical partitions وجود ندارد. بلکه به شرایط و نحوه مدیریت و سازمان دهی اطلاعات شما بستگی دارد که به چه تعدادی logical partitions بسازید.
برای مثال یک هارد دیسک به طور معمول یک primary partition و یک عدد active partition و تعدادی logical partitions را دارا می باشد. می توان گفت که پارتیشن هایی که برایمان ملموس ترند عبارتند از primary partition و logical partition.

پارتیشن ها در چه صورتی قابل استفاده هستند؟

پارتیشن ها برای اینکه قابل استفاده و بهره برداری باشند، باید Format شوند و فایل سیستم برایشان ایجاد شود. در سیستم عامل های ویندوزی برای استفاده از پارتیشن می بایست یک drive letter، به آن اختصاص داد (خب این دیگر به ساختار اصلی سیستم عامل ویندوز برمیگردد). به زبان ساده drive letter به این منظور در سیستم عامل ویندوز وجود دارد که ما راحت تر بتوانیم پارتیشن ها را از یکدیگر تمایز داده و در کار کردن با آنها دچار مشکل نشویم. پارتیشن ها قابلیت این را دارند که رمزنگاری و مخفی شوند.

منبع:Itpro.ir

Seek Time در هارد دیسک

 Seek Time در هارد دیسک

در این مطلب میخواهیم به مفهوم Seek Time (سیک تایم) در هارد دیسک بپردازیم. به زبان ساده به مدت زمان لازم برای حرکت بازوی محرک هارد دیسک برای رسیدن به Track مورد نظر Seek Time (زمان جستجو) میگویند. اگر بخواهیم تعریف آکادمیک Seek Time (سیک تایم) را بیان کنیم. مدت زمانی است که طول میکشد، تا یک قطعه ی مکانیکی خاص (بازوی محرک هارد دیسک)، از سخت افزار دستگاه ذخیره سازی به یک بخش از اطلاعات روی رسانه ذخیره ساز دست یابد. واحد Seek Time(سیک تایم) را معمولا به میلی ثانیه(ms) بیان میکنند. پس میتوان نتیجه گرفت که، هر چقدر مقدار Seek Time کمتر باشد، مدت زمان دسترسی به داده های روی هارد دیسک نیز کاهش می باید، در نتیجه سرعت Read در هارد دیسک افزایش می یابد.

توجه کنید که: موضوع Seek Time ارتباط مستقیمی به کپی یک سری اطلاعات از یک هارد دیسک به هارد دیسک دیگر ، دانلود فایل از اینترنت ، رایت کردن فایل روی دیسک و غیره ندارد. اگر چه Seek Time نقش کلیدی در انجام شدن این کار هایی که ذکر کردیم دارد، اما در مقایسه با سایر عوامل تقریبا ناچیز است. Seek Time اغلب Access Time هم نامیده میشود ، اما در واقع Access Time یا زمان دسترسی، کمی طولانی تر از Seek Time یا زمان جستجو است، زیرا بین زمان یافتن داده ها و در واقع دسترسی به آن یک دوره زمانی کوچک وجود دارد.

Access Time

Access Time

در بیان فنی دقیق ، Seek Time (سیک تایم)مدت زمانی است که طول میکشد تا head assembly هارد دیسک، (برای خواندن نوشتن)، روی Track مورد نظر که داده ها روی آن ذخیره شده اند دست یابد. از آنجا که actuator arm، یا بازوی محرک یک قطعه مکانیکی میباشد، Seek Time در زمانیکه به Track نزدیک تر است، ممکن است لحظه ای باشد و صد البته اگر Track در مکان دیگری از هارد دیسک باشد، Seek Time بالا میرود.

میانگین Seek Time برای هارد دیسک تقریبا برابر با مدت زمانی است که هارد دیسک برای یافتن اطلاعات مورد نظر بیشتر 13 Track ها را جستجو میکند. اگر چه برای محاسبه میانگین Seek Time از این روش استفاده میشود، اما دو روش دیگر نیز وجود دارد که عبارتند از: روش track-to-track و روش full stroke. در روش Track-to-Track، مدت زمان جستجو برای یک سری داده بین دو Track مجاور، به عنوان میانگین Seek Time در نظر گرفته میشود، ولی در روش full stroke، مدت زمان صرف شده برای جستجوی یک سری داده در طول کل هارد دیسک، از درونی ترین Track تا بیرونی ترین Track به عنوان میانگین Seek Time در نظر گرفته میشود.

میانگین Seek Time در هار دیسک هایی که در طول گذر زمان پیشرفت کرده اند، حدود 600 میلی ثانیه بود مثل هارد دیسک (IBM 305). بعد از چند دهه، متوسط Seek Time، هارد دیسک در حدود 25 میلی ثانیه بود. هارد دیسک های مدرن ممکن است Seek Time ای در حدود 9 میلی ثانیه داشته باشند، دستگاه های تلفن همراه 12 میلی ثانیه و سرور های قدرتمند در حدود 4 میلی ثانیه، از Seek Time را ممکن است داشته باشند. از آنجا که دیسک های SSD قطعات متحرک مانند actuator arm ندارند، پس Seek Time هم عملا در این دیسک ها بی معنی است. اما اگر بخواهیم Seek Time دیسک های SSD را مثال بزنیم، چیزی در حدود 0.08 و یا 0.16 میلی ثانیه Seek Time دارند.

بعضی از سخت افزارها، مانند درایو های نوری و فلاپی دیسک ها، Head بزرگتری نسبت به یک هارد دیسک دارند و به همین ترتیب میتوان نتیجه گرفت که Seek Time شان را کندتر می کنند. به عنوان مثال، دی وی دی ها و سی دی ها به طور متوسط Seek Time ای بین، 65 تا 75 میلی ثانیه دارند که به طور قابل توجهی کندتر از دیسک های سخت هستند. این مهم است بدانید که Seek Time نقش تعیین کننده ای در تعیین سرعت کلی یک کامپیوتر یا دستگاه دیگر دارد، دیگر اجزایی که وجود دارند و در کنار هم کار می کنند به همان اندازه نیز مهم هستند.

بنابراین اگر میخواهید یک دیسک جدید برای سرعت بخشیدن بیشتر به کامپیوتر خود تهیه کنید، به یاد داشته باشید که جنبه های دیگر مانند حافظه RAM سیستم، پردازنده، سیستم فایل و نرم افزارهایی که در حال اجرا هستند را هم در نظر بگیرید. اگر چه شما نمیتوانید سرعت هارد دیسک خود را با کمتر کردن Seek Time افزایش دهید اما میتوانید با استفاده از، Defragment کردن داده ها مدت زمان لازم برای دستیابی به اطلاعات مورد نظرتان را در هارد دیسک کاهش دهید. اگر چه این به خودی خود نمیتوانید جایگزین قابل قبولی برای هارد دیسک هایی با Seek Time کمتر باشد.

منبع:Itpro.ir